Mayroong napapangiti, mayroong ding ulong umiinit.
Kung nasa hulog ay tuwa ang madarama.
Kung wala nama'y puso ang luluha.
Lunas sa ulit na makulit,
Pasensyang hindi napupunit.
Pasensya'y minsang umiinit,
Kulang na punan ang makulit na paslit.
Di alam ang gagawin.
Minsa'y kailangang sandaling tumigil.
Wag masamain ang hindi pagpansin,
Dahil alam ko ang galit ay gigil na gigil.
Hinihintay na humupa ang ulan,
Lalo na't nanghihina at walang pananggalang.
Humanda at pag ika'y niyakap
Di pakakawalan kahit makarating sa alapaap.
No comments:
Post a Comment